این ترجمه تقدیم می شود به تمامی مادران ایران زمین
ترجمه پارسی این قطعات در ادامه متن کردی آن قرار دارد
.
.
.
من ناوم خهونه
خهلكي ولاتي ئهفسوونم
باوكم شاخه و
دايكم تهمه
من له ساليكي مانگ كوژراوو، له مانگيكي ههفته كوژراوو
له روژيكي سهعات كوژراودا
دواي شهويكي پشت كوماوهي ههوراز به كول
بهرهبهيانيكي زامدار
له شهفهقيكي كهسكهوه
وهك گزنگيكي خويناويي كهوتمه خواري و
داگيرسام و بووم به موميك
گر به مل و
بووم به پرسيك
دهم به هاوار
.
.
.
من كيلگهي گهنم و جوي شيعر بووم
دايكيشم باراني پهلهدان
من بهردي ناو لانكهي شاخي بووم
دايكيشم نيشتمان
من كرمي ئاوريشمي قوزاخهي بههره بووم
دايكيشم دهرهختي برك و ژان
من جهستهي مهليكي سپي بووم
دايكيشم ئاسماني وهك قهتران
من خهو بووم و دايكم سهرم
من كهرويشك و ئهو نزار بوو
من جولانه و ئهو لقي دار
من ههناسه و دايكم سنگ بوو
ئهو قهفهز و من كهوهكهي
من چيروك و ئهو شهوهكهي.
يهكهم:
ئاو نووسيبووي:
كوريك ههبوو له دايكي دوور
ههموو جاري ئههاته سهر رووبارهكهم
ورد ئهبووه ورد ئهبووه له دواييدا تيي ئهچريكان:
هو دايه گيان تو دوور نيت و تو له لامي
من ئيستاكه تو ئهبينم
من ئيستاكه گويم له تويه
كه هاژهت دي و
ئهرژييته ناو روحمهوه و
بووي به رووبار!
دووهم:
دواي سوتاني باخي سيوي
له ناو ههموو جوگهكاندا
تهنها يهكيكيان سويي بووه و له داخا مرد
له بهر گردا بوو به هالاو
وتيان: ئهو جوگهيه دايكي
باخي سيوي جوانهمهرگه!
سيههم:
له يادداشتهكاني خويدا
قولاپي قهلايهك ئهلي:
كهسم نهدي... تهنها دايك بوو ئاماده بي
گهرووي بداته دهس چنگم و
ژيان بدات به مردن و
ههر بهو مهرجهي
كه رولهكهي رزگاري بي!
قطعاتی انتخابی از رمان-شعر "صلیب و مار و روزشمار شاعری"
از شیرکو بی کس
ترجمه شعر به فارسی:
.
.
.
اسم من خواب
از ديار افسون
پدرم قله و
مادرم مه.
زاده به سالي ماه مردار، ماهي هفته مردار و روزي ساعت مردهام
بعد شبي آبستن به باد
بعد شبي كوژپشت و كوهستان به دوش
در بامدادي رنجور و زخم بر تن
از شفقي تارو تنگ
چون تيري خونين به زمين افتادم و
شلعهور شدم و چون مومي روشن
آتش به گردن
شدم پرسشي
لب به فرياد
.
.
.
من دشت گندم شعر بودم
مادرم باران رحمت
من سنگ درون گهواره كوهستانش
مادرم سرزمين
من پيله ابريشم چرخ بهره بودم
مادرم درخت درد و رنج
من تن پرندهاي سپيد
مادرم آسمان
من خواب و مادرم سرم
من خرگوش و او چمنزار
من تاب و او شاخه درخت
من نفس و مادرم سينه
او قفس و من كبكش
من روايت و وي شب تارش...
يكم:
آب نوشت:
پسري بود از مادر دور
هميشه به بالين رودخانهام مي آمد
خيره مي شد و خيره مي شد و آه از نهاد خويش بر مي كشيد:
آه مادر تو دور نيستي، تو نزد مني
تو را مي بينم
اكنون گوشم با توست
كه مي خروشي در روحم و جاري مي شوي و
شدهاي رودخانه تنم!
دوم:
بعد سوختن باغ سيبي
اندرون همه جويها
تنها يكي سياه شد و خشكيد
برابر گرماي تفتان آتش، بخار شد
گويند: آن جوي آب، مادر
باغ سيب جوانمرگ بود!
سوم:
در يادداشتهاي خويش
قلاب قلعهاي مي نويسد:
كس را نديدم... تنها مادر بر درگاهم ایستاده بود
تا گلويش را به چنگم بسپارد و
زندگي را به مرگ
تنها بدين شرط
پاره تنش را امان دهم!
.
.
.
شعر از: شیرکو بی کس
ترجمه: قهيران
